Żuraw, który poprosił o zbyt wiele
O pragnieniach, które słuchają zbyt uważnie
W krainie jezior i srebrnych trzcin
Na północy Polski, pośród jezior tak spokojnych, że chmury przeglądały się w nich niczym w lustrach, mieszkał żuraw o imieniu Florian.
Florian był stworzeniem eleganckim, choć trochę niezadowolonym z życia.
Miał długie nogi, piękne pióra i niezwykle irytujący zwyczaj wzdychania przy zachodach słońca.
— Ach — mawiał. — Świat byłby doskonały, gdyby tylko był trochę bardziej doskonały.
Nikt właściwie nie wiedział, co to znaczy, ale brzmiało bardzo mądrze, więc wiele stworzeń kiwało głowami z uznaniem.
Żuraw mieszkał samotnie w chacie zbudowanej z wikliny i starego drewna. Każdego wieczoru siedział nad jeziorem i marzył o lepszym życiu.
Chciał mieć więcej.
Więcej podziwu.
Więcej wygody.
Więcej znaczenia.
A przede wszystkim chciał, by świat wreszcie zauważył, jaki jest wyjątkowy.
Kot sumowy i staw życzeń
Pewnej mgielnej nocy Florian spotkał starego suma Baltazara.
Sum mieszkał w jeziorze od tak dawna, że pamiętał czasy, gdy bociany płaciły podatki żabami.
Baltazar był ogromny, powolny i mówił takim głosem, jakby każda sylaba przepływała przez wodę.
— Szukasz czegoś — powiedział do żurawia.
— Szukam życia, na jakie zasługuję.
Sum spojrzał na niego długo.
— To bardzo niebezpieczne zdanie.
Florian poprawił skrzydła.
— Chcę tylko spełnić swoje marzenia.
Baltazar podpłynął bliżej.
— W środku jeziora znajduje się Staw Życzeń. Ale uważaj, Florianie. Jezioro słucha dosłownie.
— Doskonale — odparł żuraw. — Wreszcie ktoś kompetentny.
I właśnie w tym momencie los, który posiada bardzo osobliwe poczucie humoru, postanowił się zainteresować Florianem.
Życzenie pod księżycem
Tej samej nocy żuraw poleciał na środek jeziora.
Księżyc wisiał nad wodą jak srebrna moneta wrzucona do studni świata.
Florian stanął pośród trzcin.
— Chcę, by wszyscy mnie podziwiali — powiedział głośno. — Chcę być najważniejszym stworzeniem w całej krainie.
Woda zadrżała.
Trzciny zaszeptały.
Wiatr ucichł.
A potem jezioro odpowiedziało.
Nie słowami.
Ciszą.
To znacznie bardziej niepokojące.
O tym, jak sława stała się ciężarem
Nazajutrz wydarzyło się coś niezwykłego.
Wszystkie stworzenia zaczęły mówić o Florianie.
Wiewiórki podziwiały jego pióra.
Łosie zachwycały się jego głosem.
Nawet gęsi, które z natury nie zachwycają się niczym poza chlebem, zaczęły na jego widok wzdychać.
Żuraw był zachwycony.
Spacerował po mazurskich ścieżkach z miną filozofa, który właśnie odkrył sens istnienia i bardzo chciał, by wszyscy o tym wiedzieli.
Ale po kilku dniach coś zaczęło się zmieniać.
Zwierzyna przestała widzieć cokolwiek poza nim.
Kiedy bóbr zbudował nowy most — nikt tego nie zauważył.
Kiedy mała mysz napisała najpiękniejszą pieśń o śniegu — nikt jej nie wysłuchał.
Kiedy stary wilk zachorował — nikt go nie odwiedził.
Wszystkie rozmowy dotyczyły Floriana.
— Jak on pięknie stoi.
— Jak mądrze patrzy.
— Jak elegancko je ryby.
Co, swoją drogą, było przesadą. Florian jadł ryby raczej chaotycznie.
Samotność najbardziej podziwianego żurawia
Pewnego dnia żuraw odwiedził targ w małym miasteczku niedaleko Giżycka.
Zwykle było tam gwarno i wesoło.
Jeże sprzedawały grzyby.
Wydry handlowały bursztynem.
A pewna melancholijna koza czytała horoskopy z kapusty.
Ale tym razem wszystko ucichło, gdy Florian wszedł na rynek.
Stworzenia patrzyły na niego z zachwytem.
Nikt jednak się nie odezwał.
Nie śmiali się.
Nie żartowali.
Nie opowiadali historii.
Patrzyli tylko.
Jakby żuraw był obrazem, a nie kimś żywym.
Wieczorem Florian wrócił nad jezioro dziwnie smutny.
— Dlaczego jestem taki samotny? — spytał księżyca.
Księżyc, który widział już wiele głupich życzeń w swoim życiu, nie odpowiedział.
Lisica od zgubionych pragnień
Kilka dni później Florian spotkał lisicę Matyldę.
Mieszkała ona w lesie pod Mrągowem i zajmowała się odnajdywaniem pragnień, których stworzenia zaczynały żałować.
Miała mały domek pełen słoików.
W jednym znajdowała się pycha pewnego pawia.
W drugim chciwość starego kreta.
W trzecim marzenie bobra, który bardzo chciał zostać tenorowym śpiewakiem. Natura okazała się jednak nieugięta.
Matylda wysłuchała historii Floriana i nalała mu herbaty z malinowych liści.
— I czego się nauczyłeś? — spytała.
— Że moje życzenie było błędem.
Lisica pokręciła głową.
— Nie. Błędem było to, że nie wiedziałeś, czego naprawdę potrzebujesz.
Florian milczał.
Za oknem padał deszcz.
Las pachniał mokrą ziemią i starymi sekretami.
— Chciałem być ważny — przyznał cicho.
— Każde stworzenie tego chce — odparła Matylda. — Ale istnieje różnica między byciem podziwianym a byciem kochanym.
To zdanie utkwiło żurawiowi w sercu niczym cierń z róży.
Drugie życzenie
Tej samej nocy Florian wrócił nad Staw Życzeń.
Tym razem nie wyglądał już jak dumny książę jezior.
Wyglądał raczej jak ktoś, kto zrozumiał coś bardzo smutnego i bardzo prawdziwego.
Stanął pośród trzcin.
— Chcę wszystko odwrócić — powiedział.
Woda znów zadrżała.
Ale tym razem jezioro nie spełniło życzenia od razu.
Jakby czekało.
Jakby słuchało głębiej.
Florian zamknął oczy.
I po raz pierwszy od wielu lat nie pomyślał o sobie.
Pomyślał o bóbrze.
O myszy z pieśnią.
O chorym wilku.
O wszystkich stworzeniach, które przestały widzieć siebie nawzajem.
— Nie chcę już być najważniejszy — wyszeptał. — Chcę po prostu należeć do świata.
Wtedy wiatr poruszył trzcinami.
A jezioro westchnęło cicho, jak ktoś wzruszony.
O tym, czego naprawdę warto pragnąć
Nazajutrz wszystko wróciło do normy.
Targ znów był głośny.
Koza znów czytała horoskopy z kapusty.
Bóbr opowiadał przesadnie długie historie o mostach.
I nikt szczególnie nie zwracał uwagi na Floriana.
Ku jego ogromnemu zdziwieniu było to cudowne.
Po raz pierwszy od dawna usłyszał śmiech innych stworzeń.
Poczuł zapach świeżego chleba.
Zobaczył, jak pięknie świat żyje bez potrzeby podziwiania kogokolwiek.
Czasem młode zwierzęta pytały go później:
— Czy to prawda, że Staw Życzeń spełnia marzenia?
Florian uśmiechał się wtedy lekko.
— Tak. Dlatego trzeba bardzo uważać, o co się prosi.
— A o co warto prosić?
Żuraw patrzył wtedy na jeziora błyszczące pod polskim niebem.
— O rzeczy, które otwierają serce, a nie karmią próżność.
A potem dodawał ciszej:
— Bo nie każde spełnione życzenie prowadzi do szczęścia. Niektóre prowadzą tylko do bardzo eleganckiej samotności.
Please visit https://lalkarun.com